وجه تسمیه هفت دغنان: هفت دغنان از (هفت + دغن + ن) ترکیب یافته است. دغن در زبان گیلکی به معنی رودخانه و نهری غیر طبیعی است و ان نیز پسوند مکان است به باور ساکنان منطقه هفت پادشاه یا خاندان بزرگ در گوراب گسگر یا منطقه هفت دغنان حکومت می کردند و به گفته آنان به هفت خانان معروف بوده است.

آثار تاریخی: در حدود نیمی از جنگل هفت دغنان را آثار باروی شهر، حمام ها، پلها و معابر و مساکن پوشانده که به همراه آن قطعات سفالهای ساده و لعاب دار منقوش از دوره صفویه و قبل از آن در مقیاس وسیع پراکنده است. از آثار تاریخی به جا مانده در این ناحیه می توان حمام خرابه و چند خانه ویران و پل آجری و قلعه کول و پل خشتی و استخر قدیمی برای ذخیره آب را نام برد. همچنین آرامگاه سید شرفشاه عارف بزرگ گیلانی در این منطقه واقع است که یکی از زیارت گاههای مهم منطقه به شمار می آید. از نظر کشاورزی و دامداری این منطقه از زمان قدیم مرکز پرورش دام و کشت گندم و برنج و انواع میوه ها بوده این منطقه از زمانهای قدیم به لحاظ داشتن ابریشم و پرورش کرم ابریشم و بافته های ابریشمی معروف بوده است. این منطقه از زمانی که دولت صفویه شروع به بهره گیری از اختلافات امیران محلی در گیلان و نفوذ در این سرزمین را اساس استقرار حاکمیت خود قرار داده استقلال خود را نیز از دست داد.

چند افسانه در مورد چگونگی متروک ماندن این منطقه تاریخی: بر اساس افسانه ای که در این منطقه رواج دارد ماری بچه ای را داخل گهواره نیش می زند و پدر و مادر بچه به تعقیب مار پرداخته و آنرا می کشند و سپس مارها به منطقه حمله می کنند و مردم نیز از ترس مارها محل سکونت خود را تخلیه می کنند.

افسانه های دیگر می گوید که قورباغه ای بزرگ و سمی داخل آب استخر بوده و آنرا مسموم می کرده و گاو و گوسفند از آن آب می خوردند و شیرشان انسان را مسموم می کرد و مردم منطقه نیز نتوانستند قورباغه را از بین ببرند و به ناچار شهر را ترک کردند و با گذشت زمان از این منطقه جز ویرانه ای چیزی باقی نماند.

وضعیت کنونی: در حال حاضر تمامی جنگل این منطقه تاریخی متعلق به شرکت شفارود است و از آثار تاریخی بدست آمده در آن می توان به انواع مهرها و انگشتر مردانه و سکه هایی از جنس مس و روی و پیه سوزهای سفالی و چراغهای روغنی و کوزه های گلی بزرگ که برای تدفین از آن استفاده می کردند را نام برد هم چنین در این منطقه کوزه های سفالگری و آجرپزی و کارگاههای شیشه گری و آهنگر و قبرستانهای قدیمی کشف گردیده است.

این منطقه با آبادی های اطرافش حدود دویست و پنجاه سال پیش به علت شیوع سیاه فویتل (طاعون سیاه) سکنه اش را از دست داده و به سبب روییدن درختان به جنگلهای اطراف متصل شده و به صورت جنگلی بکر باقی مانده تا سال 1300 شمسی که جاده ای بین صومعه سرا و رضوانده کشیده شد و روستاهای کسماء و اباتر و طاهرگوراب، ضیابر، بهمبر و دارسرا، چنگیران در مسیرش قرار گرفت که کم کم تحت مالکیت هفت خان بزرگ منطقه به نامهای 1ـ سلیمان پاشــاخــان ساسانی  2ـ امان ا... خان   3ـ فتح ا... خان   4ـ عزیز ا... خان که همه ساسانی بودند  5ـ عمید همایون  6ـ پاشاخان دهزاء  7ـ میرزا یوسف خان شبان درآمد.